Voorstellingen die ik tot nu toe heb gezien

Ik heb tot nu toe vijf voorstellingen gezien. Drie in het Rogaland theater hier in Stavanger en twee in Bergen die op het internationale theater festival stonden.

Robinson (Rogaland teater)

Dit is een kindervoorstelling over een man op een onbewoond eiland. Hij verveeld zich een beetje. Op een gegeven moment komt er een onbekende vrouw aandrijven. Ze spreken niet dezelfde taal. Het gaat voornamelijk om de communicatie tussen de twee de moeilijk verloopt. Ze hebben andere tradities, ze spelen spelletjes anders. Ze worden toch vrienden, maar op een gegeven moment zegt iets op het eiland dat de vrouw weg moet. Dit doet ze, maar vind het niet leuk. Nadat ze is vertrokken volgt de man haar.

Dit gaat eigenlijk over de vluchtelingen die op jou "eiland" komen wonen. Ik vond het een grote boodschap hebben voor zo'n luchtige voorstelling. Ik vind dat heel knap gedaan en vond het daarom ook een goede voorstelling.

Glassmenasjeriet (Rogaland teater)

"Amanda Wingfield leeft met haar twee kinderen in een wijk voor de lagere middenklasse. Door haar man is zij jaren geleden in de steek gelaten. Amanda is er alles aan gelegen om haar kinderen een goede toekomst te bezorgen.

Beide kinderen leven in een voor zichzelf gecreëerde fantasiewereld. Zoon Tom werkt in een schoenenzaak maar heeft dichterlijke aspiraties. Hij denkt er over om van huis weg te lopen. Dochter Laura is licht gehandicapt als gevolg van een ziekte in haar jeugd. Zij leeft een teruggetrokken bestaan, vervreemd van de wereld. De schuwe Laura is even fragiel als de zorgvuldig door haar opgebouwde en gekoesterde verzameling glazen speelgoeddieren.

Amanda is op zoek naar een man voor haar dochter. Op aansporing van zijn moeder nodigt Tom een collega uit om bij hen te komen eten. Jim was in zijn jonge jaren de populairste jongen van de school. Hij blijkt voor Laura geen onbekende te zijn. De komst van de jonge man zet de toch al moeilijke verhoudingen binnen het gezin onder hoogspanning."

Ook al was deze voorstelling in het Noors kon ik het heel goed volgen. Dit in combinatie van dat ik het stuk ken en goede voorstelling. De vormgeving van deze voorstelling vond ik het bijzonder erg goed. Je kwam binnen in wat door geprinten canvas doeken leek op een gymzaal waar de stoelen in een hoefijzer richting het podium staan. De acteurs staan in het midden bij een regie tafel met lichttafel en al. De man Tom opent het en zegt dat hij zijn verhaal op het podium gaat laten zien en hij stelt de mensen voor die zijn familie gaan spelen. Het is dus eigenlijk een stuk in een stuk. Ik vond dit het verhaal echt wat meer geven. Alleen jammer dat ze na de pauze de regie tafel hadden om getoverd tot eetkamer en was er dus geen stuk in een stuk meer. Maar des al niet te min heeft dit mij veel ideeen gegeven om zelf ooit te proberen.

Shakerspeare's Sonnets (Bergen)

Robert Wilson & Rufus Wainwright Berliner Company

"The Bard is modern and alive than ever in Robert Wilson's Shakespeare's Sonnets, a contemporary take on 25 specially chosen sonnets from Shakespeare's cannon. Set to a sweeping score composed by Rufus Wainwright, a genre-bending mix of medieval German Minnesang, classical, pop, and cabaret rock is performed by the actors of the Berliner Ensemble. The sonnets were pared down and selected by dramaturge Jutta Ferbers who deftly adapted these captivating poems that were originally unintended for the theater. The production was staged in 2009 for the fourth centennial of the publishing of the Sonnets. For this production, Wilson embraces the prevalence of subversive gender conventions embedded in Shakespeare's 154 sonnets which move fluidly between male and female objects of desire. Several quintessential characters make an appearance; from boy to fool, from Cupid to the mysterious Dark Lady, from the Queen of England to Shakespeare himself. Wilson's signature sculpting of time, light, and gesture combined with Wainwright's romantic, sensitive, and at times disturbingly dark score transports audiences to a dreamlike place suspended in time."

Wauw, dit is iets wat ik nog nooit eerder live heb gezien. Dit is wat ik noem een show. Live muziek, Live gezongen, elke 10 minuten komt er een compleet nieuwe decor te voorschijn, prachtige kostuums en make-up. Het rare is ook dat ik in Noorwegen een Duitse theatergroep zie die is geregisseerd en de muziek is gemaakt door Amerikanen. Het stuk duurden zo'n 3 uur (inclusief pauze). Er valt dus heel veel te zeggen over dit pracht stuk, maar ik zal mijzelf limiteren. Ik weet niet of het helemaal mijn stijl was, maar voel mij gelukkig dat ik de allerlaatste show live heb kunnen zien. In het begin probeerden ik heel erg een verhaal eruit te halen. Dit is behoorlijk moeilijk ze praten en zingen vaak in het Duits. Er was wel Engelse boventiteling, maar je wilt je ogen niet van het podium afhouden, omdat daar zoveel gebeurt. Toen ik los liet van het verhaal zat ik juist in de voorstelling, genoot van elke grote en kleine details die zo zorgvuldig zijn geplaatst. Je kunt zien dat Robert Wilson ook maakt met een lichtplan in zijn hoofd, er waren mooie beelden neergezet die door het licht prachtig werden. Ja ja er zijn zeker ook minder goede dingen aan deze voorstelling, maar daar heb ik helemaal geen zin in om over te praten. Ik had deze voorstelling gekregen als kado van mijn stageplek, dus wil vooral dankbaar zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=4OHvqyryT6g

Ik wil een stukje van de voorstelling laten zien zodat je een idee krijgt hoe het eruit ziet. Ik moet zeggen het was echt heel lastig kiezen. Zoek vooral meer op als je geïnteresseerd bent (Bijna het hele stuk staat op youtube).

Infinita (Bergen)

Familie Flöz

"INFINITA is a play about the first and last moments in the puzzle of life and death when the greatest miracles occur: the first appearance in the world, those first brave steps and finally, that first bold fall. This is a play starring four fabulously masked figures, a very crafty game of shadows and some truly enchanting music. A game of transience, of being born and of growing old. A vigorous succession of scenes about the inevitable fate of the human being. Life itself – that creative force that lets us triumph and fail – plays the star role. INFINITA is a tangible mosaic of life, simply and virtuously composed; a brief insight into the eternity of birth, sex and death and everything else that is odd."

https://www.youtube.com/watch?v=DfT5_41xEZk

Ik heb al meer gezien van deze theatergroep. En weer heb ik bij de voorstelling hard op moeten lachen, maar ook af en toe een brok weg moeten slikken. Blijft fascinerend een kindervoorstelling waar ze het over de dood hebben. Ik heb vooral heel hard moeten lachen op het moment dat een (zachte) mensgrote bal het publiek werd ingeschopt en we werden uitgedaagd om de bal terug te slaan en schoppen. Alle kinderen werden zo fanatiek en hadden enorm veel plezier. Ze pakten het daarna goed op waardoor de kinderen bij het verhaal blijven en niet alleen aan de bal dachten. Krijg je ooit de kans om deze voorstelling te zien, zou ik zeker gaan! Goed maskerspel, zonder woorden, Volwassen en kinderverhalen, wat wil je nog meer ;)

Indianan (Rogaland teater)

Oke van alle voorstellingen die ik heb gezien was deze het moeilijkst om te begrijpen, het was namelijk een debuut van een lokale schrijver die voor het eerst een theaterstuk schreef. Het ging dus vooral om de tekst en er was nergens een engelse vertaling. Kristin (met wie ik ben gegaan) heeft haar best gedaan om voor, tijdens en er na uit te leggen waar het over ging, dat heeft een beetje geholpen. Het gaat over een familie. In de familie zit een stel die een jong kind hebben verloren. De broer van de man in het stel heeft syndroom van down en heeft een vriendin met ook syndroom van down. En je hebt de moeder die alles bij elkaar probeert te houden. De vrouw van het stel viert nog elk jaar verjaardag van haar overleden zoon en wil ook niet geloven dat hij dood is. Volgens mij zorgt de broer er uiteindelijk voor dat de vrouw verder gaat leven zonder haar zoon.

Het was heel realistisch en tekst gebaseerd theater. Er speelden ook een jong kind in als de overleden zoon, maar de personages met syndroom van down werden gespeeld door mensen zonder syndroom van down. Ik moet zeggen ze deden een hele goede imitatie, maar toch schuurde hier iets. Waarom gebruik je wel een jong kind, maar geen acteurs met syndroom van down. En als er gelachen werd was het om de twee personages met syndroom van down. En met lachen bedoel ik dat echt de hele zaal plat lag. Het voelde lichtelijk verkeerd, maar dit kan ook komen omdat ik niks van de tekst verstond en dus alleen twee acteurs zien die doen alsof ze syndroom van down hebben en de hele zaal er om moet lachen. Dit was dus helaas de voorstelling die ik het minste vond.

Maar dat waren alle voorstellingen die ik heb gezien terwijl ik hier in Noorwegen ben. Ik ben er nog steeds, maar de zomervakantie is hier begonnen dus het seizoen is afgelopen en zal dus ook niks meer zien (denk ik).