Ongemakkelijke Julia

Iedereen die mij kent weet dat awkward mijn tweede naam is. Dus om sommige mensen aan het lachen te krijgen hier zijn wat ongemakkelijke momenten typisch Julia:

Moment nummer 1:

Er zijn mensen om mij heen in het Noors aan het praten, ik kan er niks van verstaan. Op een gegeven moment kan je aan de gezichten en lichaamstaal zien dat iemand een grap maakt. Iedereen begint heel hard te lachen. Wat doe ik? Ik durf niet hard mee te lachen, want iedereen weet dat ik het niet kan verstaan, maar niet lachen en je resting-bitch-face is ook niet een goede toevoeging. Het wordt een ongemakkelijke glimlach op je gezicht waar je letterlijk mijn gehele gedachtengang vanaf kan lezen. Dit gebeurt minimaal 1 keer per dag.

Moment nummer 2:

Ik leef hier constant uit mijn comfortzone, dit levert veel zenuwen op. Zo was ik laatst naar het grote theater van Stavanger en de regio Rogaland. Vandaar de naam Rogaland Teater. Ik zou een repetitie gaan bij wonen van een musical. Ik had die via via geregeld en wist dus niet of de docent/regisseur wist of ik zou komen. Ik zat ongemakkelijk tussen de 14 kinderen die vandaag liedjes zouden gaan zingen, wachten tot we de ruimte in zouden kunnen. Na zo'n 20 minuten wachten (want natuurlijk ben ik veel te vroeg) komt hij naar mij toelopen met een uitgestrekte hand, dus ik grijp de kans en zijn hand en stel mij voor. Hij probeerde eigenlijk met zijn uitgestrekte hand zijn tas te pakken die voor mij op een stoel lag. Hij was vergeten dat ik langs zou komen, maar ik was van harte welkom.

Moment nummer 3:

Ik zag hier al een straatnaambordje met daarop Sletten. Ik hou wel van wat woord grapjes, maar wilden niet als tourist over komen dus heb geen foto gemaakt. Ik had dit al uitgelegd wat dit in het Nederlands betekend aan één van de theaterdocenten en toen ik in Bergen was in de tram kwam er een stop met alweer "Sletten", waar ik de docent aan tikten en zei kijk daar is hij weer. Daarna verscheen de volgende stop "Slettenbakken". Ik was moe en was een lange dag dus moest uit het niets heel hard lachen, waar die docent natuurlijk niks van begreep. Uitleggen maakt iets grappig zeker niet grappiger.

En dit zijn vast niet mijn enige momenten, maar wel die ik op dit moment herinner. Er zullen denk ik nog wel wat volgen!